Universiteti təzəcə bitirmişdim. İyirmi üç yaşım vardı, cibimdə diplom, başımda isə böyük xəyallar. Altı aylıq axtarışdan sonra nəhayət ki, öz ixtisasım üzrə iş tapdım – kiçik bir şirkətdə marketoloq vəzifəsində işə başladım. İlk ayın sonunda əlimə keçən 450 manat mənə dünyalar qədər dəyərli görünürdü. Axı bu, öz əməyimlə qazandığım ilk pul idi. O günü heç vaxt unutmaram. İşdən çıxanda günəş artıq batırdı, Bakı küləyi saçlarımı dağıdırdı, mən isə əlimdəki zərfdəki pulların xışıltısını dinləyə-dinləyə evə qayıdırdım. Dünyanın ən xoşbəxt insanı mən idim.

Evdə anam artıq yemək hazırlamışdı. Süfrə ətrafında oturub bu mübarək günü qeyd etdik. Atam qocalıb, artıq çox işləyə bilmir, bacım isə hələ məktəbliydi. O axşam anamın gözlərindəki qürur işığını görəndə başa düşdüm ki, artıq məsuliyyət vaxtıdır. Artıq mən də evə çörək pulu gətirənlərdənəm. Yeməkdən sonra otağıma çəkildim, bir əlimdə qəhvə, bir əlimdə isə o ilk maaşın qalığı - təxminən 200 manat pul vardı. Qalanını anama vermişdim, bir hissəsini də xərcləmişdim. Bu 200 manat mənim "şəxsi ehtiyatım" idi, necə istəsəm elə xərcləyə bilərdim.

Həmin vaxtlar sosial şəbəkələrdə tez-tez bir oyun haqqında videolar görürdüm. Çılğın gənclər ekranda düyməyə basır, yuxarıdan aşağıya bir top düşür, bu top müxtəlif çubuqlara dəyə-dəyə ən aşağıda yerləşən uduş xanalarına düşürdü. Bəzən böyük rəqəmlər, bəzən də sıfır çıxırdı. Bu o qədər sadə, eyni zamanda o qədər maraqlı görünürdü ki, bir dəfə cəhd etmək istəyim getdikcə böyüdü. Bir gün işdə fasilə zamanı həmkarım Rəşidlə söhbət edirdik. Rəşid otuzlarının ortasında, həyatdan zövq almağı bilən bir adamdı. Mən ona bu oyundan danışanda güldü və "qoy telefonunu göstər" dedi. Bir dəqiqə ərzində o mənim telefonuma bir proqram yüklədi. Ekranda tanımadığım bir ikon peyda oldu. Baxdım, mostbet plinko yazılmışdı. "Budur, qardaş, sənin o oyun məhz burada var. Amma ehtiyatlı ol, uduzma pulunu" dedi və işinə qayıtdı.

Həmin axşam evə qayıdanda ilk işim bu proqramı açmaq oldu. Qeydiyyatdan keçdim, profili doldurdum. Uzun müddət oyunları gəzdim, nəhayət ki, axtardığımı tapdım. Həqiqətən də oyun eyni idi - Plinko. Qaydalar sadə idi: risk səviyyəsini seç, topu burax, şansını sına. Bir müddət pulsuz versiyada oynayıb sistemi anlamağa çalışdım. Sonra qərar verdim - ilk maaşımla oynayacağam. 10 manat qoymaq qərarına gəldim. Axı uduzsam da, çox böyük itki olmayacaqdı. Amma udsam? Kim bilir, bəlkə şans məndən yana idi.

Ürəyim döyünə-döyünə 10 manat yatırdım. Orta risk səviyyəsini seçdim. Top aşağı düşməyə başladı. Çubuqlara dəyə-dəyə sağa-sola yellənirdi. Sanki ürəyim də onunla birlikdə yellənirdi. Nəhayət, top aşağıdakı xanalardan birinə düşdü - 1.2x əmsalı. 12 manat oldu pul. Sevindim, az da olsa qazanc idi. Dərhal pulu geri götürmək istədim. Amma sonra düşündüm ki, axı bu oyun belə işləyir, uduzmaq da var, qazanmaq da. Bəlkə bir az daha davam edim? Yox, ehtiyatlı olmaq lazımdı. Aparatın içinə düşüb bütün pulu uduzmaq istəmirdim.

Bir neçə gün keçdi. Hər axşam işdən sonra mostbet plinko-ya girib kiçik məbləğlərlə oynayırdım. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Amma əsas ehtiyatım olan 200 manat toxunulmamışdı, sadəcə qazandıqlarımla oynayırdım. Bu yanaşma mənə daha rahis gəlirdi. Uduzsam da, öz pulum getmirdi. Bu, bir növ əyləncəyə çevrilmişdi. Günün yorğunluğunu atmaq, bir az adrenalın hiss etmək üçün gözəl bir vasitə idi.

Həmin şənbə günü idi. İş yox idi, evdə tək idim. Anam bacımı da götürüb xalamgilə getmişdi. Bütün günüm qarşımda idi. Səhər yuxudan durub qəhvə hazırladım, pəncərəni açdım, təmiz hava otağa doldu. Əhvalım çox yaxşı idi. Telefonu götürüb proqrama daxil oldum. Hesabımda təxminən 50 manat yığılmışdı - əvvəlki oyunlardan qazandığım pullar. Düşündüm, bəlkə də riski bir az artırım? Uzun müddətdir aşağı risklə oynayırdım, bəlkə bu dəfə yüksək riski sınayım? Nə olacaq ki, 50 manatı uduzsam da, öz cibimdən qoymamışam axı.

Yüksək risk səviyyəsini seçdim. 10 manat yatırdım. Top yuxarıdan aşağı düşməyə başladı. Çubuqlara dəyə-dəyə sağa-sola yelləndi, bir anlıq mənə elə gəldi ki, sol tərəfə - kiçik uduşlar tərəfə düşəcək. Amma son anda top istiqamətini dəyişdi və ən kənardakı xanaya - 1000x əmsalına düşdü. Nəfəsim kəsildi. Ekrana baxıb donub qaldım. 10 manat 10 min manat oldu. Bəli, düz eşitdiniz - on min manat. O an beynim dayandı. Əllərim əsirdi, ürəyim sinəmdən çıxacaqdı. Bu qədər böyük rəqəm ağlıma belə gəlməzdi. Tez-tez gözlərimi ovuşdurdum, düşündüm ki, bəlkə yuxu görürəm. Amma yox, real idi.

Nə edəcəyimi bilmirdim. Otaqda var-gəl edir, barmaqlarımı dişləyir, təkrarla telefona baxırdım. Nəhayət, özümü toplayıb pulu nağdlaşdırmaq üçün əməliyyata başladım. Bir neçə dəqiqə ərzində bu böyük məbləğ mənim bank kartıma köçürüldü. Hələ də inana bilmirdim. Dərhal anama zəng vurdum. "Ana, tez gəl, danışacağım var" dedim səsim titrəyə-titrəyə. Anam qorxdu, nəsə pis xəbər olduğunu düşündü, tez evə gəldi.

Axşam süfrə arxasında oturub ailəmə bu hekayəni danışdım. Əvvəl inanmadılar. Atam dedi: "Qızım, yuxu görmüsən". Amma kartımdakı pulu görəndə onların da gözlərinə inanmadılar. Uzun müddət sakit oturduq. Sonra atam dərin bir nəfəs aldı və dedi: "Bu, tale hədiyyəsidir. Amma ehtiyatlı ol, bu cür şeylər təkrarlanmır". Atam həmişə müdrik adam olub.

O pulla nə etdim? Əvvəlcə ailəmə kömək etdim. Atamın köhnə maşınını təmir etdirdik, evə yeni bir soyuducu aldıq. Bacımın təhsil haqqını bir il qabaqcadan ödədim. Qalanını da banka qoydum, gələcək üçün. Özümə isə sadəcə kiçik bir hədiyyə aldım - illərdir istədiyim qulaqlıqlar. İndi hər dəfə o qulaqlıqlarla musiqi dinləyəndə həmin günü xatırlayıram.

Hələ də mostbet plinko-ya girirəm bəzən. Amma artıq o həvəs yox, o həyəcan yox. Bilirəm ki, həmin an bir daha təkrarlanmayacaq. Bəzən 5-10 manat qoyub oynayıram, uduzanda da üzülmürəm. Axı mən artıq ən böyük uduşumu əldə etmişəm. Həmin gün mənə bir şeyi öyrətdi: həyat bəzən ən gözlənilməz anda ən böyük sürprizlərini edir. Sən təkcə hazır olmalısan. Və ən əsası - qazandığın zaman dayanmağı bilməlisən. Mən dayandım. Və bu günə qədər də peşman deyiləm.